donderdag 23 september 2010

Spanje adiós


Inmiddels keerde ik alweer 3 weken geleden terug naar thuisbasis Valencia, maar deze zomer stond voor het eerst sinds (te?) lange tijd in het teken van "adiós Spanje". Even lekker weg, ver weg! Ondanks mijn liefde voor Spanje is het een verademing om eindelijk eens een andere taal te horen en te spreken, nieuwe plaatsen te ontdekken, andere dingen te eten. Het is alweer van het jaar 2006 geleden dat ik een vakantie in een ander land dan Spanje doorbracht. Hoog tijd om er eens echt tussenuit te knijpen. Mijn Canadese vriend maakt de keuze makkelijk: we gaan naar zijn thuisland.

En zo komt het dat ik 15 jaar na mijn uitwisselingsjaar in de Verenigde Staten weer voor het eerst de grote oversteek maak naar het Amerikaanse continent. Ik kom in een slaperig forensenstadje dichtbij Montreal terecht waar de mensen een zangerig en soms onverstaanbaar Frans spreken. Ik moet mijn eigen Frans vanonder een dikke laag stof vandaan halen en merk hoe hardnekkig het Spaans zich in mijn brein heeft vastgebeten. Vooral de eerste dagen staat mijn Frans bol van de Spaanse woorden, maar iedere dag maak ik vooruitgang. Ik ruil mijn hispanismen in voor de Quebécoise anglicismen en hoor mezelf al snel "c'est le fun" zeggen of naar mijn vriend verwijzen als zijnde "mon chum".

De vakantie in Canada wordt er een van pure eenvoud. In grote meren zwemmen en kanoën, kampvuur maken op het strand en marshmallows poffen, in ondoordringbare wouden bosbessen plukken, uren en uren in de auto langs een rauwe kustlijn, pootje baden in sterk stromende rivieren vol zalm, massa's maiskolven afkluiven, zeilen op de Saint-Laurent, kolibries spotten in het bos, ontelbare keren gestoken worden door vraatzuchtige vliegen en muggen, frisse nachten onder dikke dekens, kleurrijke houten huizen zoals je die alleen in Noord-Amerika ziet, leegte en natuur. En vooral veel rust.

Even weg, ver weg van het Spanje met de drukke, luide Spanjaarden die aan één stuk door kletsen en lachen. Ver weg van de benauwde zomerhitte in Valencia die het je onmogelijk maakt om te slapen of om überhaupt iets uit te voeren en je lichaam en geest in stand "lethargie" zet.

Canada is een frisse kick die me heel erg levend laat voelen. Of was het misschien niet zozeer Canada op zich, maar puur die andere, nieuwe omgeving die nodig was na een overdosis Spanje? Verandering van spijs doet eten, toch? Ik lust nu in ieder geval wel weer een flinke hap Spanje.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten