donderdag 17 juni 2010

Sex and the City

Met horten en stoten komt de zomer op gang. Nog altijd niet op volle sterkte is de zomerzon, maar toch hangt er al een andere sfeer in de stad. De bries die vanuit de Middellandse Zee de stad verfrist laat de lucht overal zoetjes naar oranjebloesem en jasmijn geuren. De wat oudere Spanjaarden doen er nog een geparfumeerd schepje bovenop en maskeren zomerzweet met hun oubollige colonia, 4711-achtig geurwater waarmee ze hun haar besprenkelen. Ik snuif die mengeling van zoete geuren zo diep mogelijk op als ik naar mijn werk fiets of door het centrum van de stad wandel: zó ruikt Spanje! Zon en zomer dat is zee en zweet, strand en terrasjes, sandalen en topjes, weinig om het lijf. De stad kleedt zich uit. Luchtig van buiten, hitsig van binnen. De mannen van de bouw komen weer in hun element en de opmerkingen vliegen richting alles wat er maar enigszins appetijtelijk uitziet. Ook in mijn stamkroeg is het merkbaar zomer en wordt er door de sowieso al handtastelijke Spaanse mannen én vrouwen flink wat afgetast. En het "mag" want het gros van mijn Spaanse vrienden zijn vrije vrijgezellen.

Ik denk terug aan mijn vorige levens in België. Hoe keurig was alles. Ik woonde netjes samen, mijn vrienden hadden haast allemaal een lief (hun eerste of misschien hun tweede, maar veel verder kwamen we niet). Seks was zelden of nooit een gespreksonderwerp. Er werd natuurlijk verondersteld dat je het had. Alleen met je vaste vriend of vriendin uiteraard. Af en toe werd er wel eens gezinspeeld of een onschuldig grapje over gemaakt, maar nooit open en bloot. Over veroveringen en uitspattingen -als die er al überhaupt waren- werd met geen woord gerept. Alles netjes binnenskamers. Misschien niet in de praktijk, maar in ieder geval hield je het zo voor de buitenwereld. Hoe keurig was alles.

En toen verhuisde ik naar Spanje. Van een wereld van gesettelde stelletjes kwam ik plots terecht in een wereld van vrijgezellen. Spáánse vrijgezellen. Locura total! Taboes lijken er in die wereld niet te bestaan. Vrouwen onder elkaar zijn rad van tong, niet vies van plastische beschrijvingen en vooral genadeloos als het aankomt op hun recensies. Met enkele grove bewoordingen reduceert een vrouw de kansen voor de alleenstaande man op een avondje "scoren" tot nul. Hoe het er bij mannen onder elkaar aan toe gaat, weet ik uiteraard niet. Maar een vrouw die hoort en ziet hoe open en direct de mannen zijn als er wél één of meerdere vrouwen in hun gezelschap zijn, hoeft niet veel fantasie te hebben om te bedenken hoe gesprekken onder mannen alléén klinken. Het is duidelijk: meestal draait het allemaal om "lo único", het enige, zoals een vriend het spottend beschrijft.

Het voelt aan als een groot privilege om binnen de grenzen van mijn eigen leven te kunnen reizen van de ene wereld naar de andere. Van de keurige Belgische wereld naar de taboeloze Spaanse wereld. Van een wereld van nette stelletjes, eerste liefdes en zo-hoort-het-te-zijn naar een wereld van gescheiden mannen, avontuurtjes-sprokkelende vrouwen en vrijheid. Maar het zijn geen échte werelden. Het is allemaal maar schijn. Het is heus allemaal niet zo net in België en heus allemaal niet zo spannend in Spanje. In België zijn de stelletjes niet zo keurig, de liefde niet zo fris, is het-hoort-zo-te-zijn niet zoals-het-voelt. In Spanje zijn de gescheiden mannen geen happy singles, zijn de avontuurtjes-zoekende vrouwen geen onvermoeibare sexgodinnen en is de vrijheid vooral eenzaamheid.

1 opmerking:

  1. Wat begint als Edward Saids Orientalisme eindigt in eenzaamheid?

    BeantwoordenVerwijderen