maandag 7 september 2009

Erna

Er wordt gezegd dat mensen die de Sint-Jakobsweg hebben gelopen hun leven indelen in een "ervóór" en een "erná". Meer dan een maand geleden beëindigde ik mijn Sint-Jakobsweg, mijn Camino. Meer dan een maand geleden, maar absoluut nog te vroeg om eventueel van dat zogenaamde ervoor-en-erna-effect te kunnen spreken. Misschien komt dat nog, misschien ook niet. De Sint-Jakobsweg heeft geen ander mens van me gemaakt. Ook heb ik geen hoogspirituele ervaringen gehad tijdens deze wandeltocht. Heel aardse, menselijke ervaringen des te meer, buiten én binnen mezelf. Wat er aan de binnenkant is gebeurd houd ik voor mezelf en heeft geen plaats op deze blog, maar met een paar woordjes wil ik de buitenkant wel delen.

Stel je voor... 35 dagen en 900 kilometer lang hoef je maar één ding te doen: wandelen. Wandelen, bergop-bergaf over losse stenen. Wandelen door stoffige woestijnachtige vlaktes met alleen maar die ongenadige zon boven je hoofd en hete wind rond je lijf. Wandelen langs een kleurenpalet van groene heuvels, rode aarde, blauwe lucht, witte wolken, gele graanvelden. Wandelen door regen, mist en kou. Wandelen, meestal in je eentje, soms samen met iemand maar hoe dan ook altijd in gezelschap van de natuur en die rugzak van 10 kilo...
Wat een geluk heb je om al die pracht te kunnen zien, onmogelijk in woorden of foto's uit te drukken. Wat een geluk heb je om zo lang met jezelf op reis te kunnen, zo zonder doel. Want het is een vergissing om te denken dat Santiago het doel van de Weg is. Het is andersom: de Weg is het doel.

De Weg is het doel. Ik weet nu dat de mens -ons lichaam én geest- gemaakt is om te wandelen. Hiermee kom ik tot het enige erná-effect dat ik tot nu bespeurd heb, een gedachte, een belofte: "Ooit vertrek ik opnieuw op pad".

2 opmerkingen:

  1. Hoi Suzanne,
    Knap gedaan, ik denk dat er veel meer mensen dit moeten doen om dichter bij zichzelf te komen.

    Groetjes Isabella

    BeantwoordenVerwijderen