vrijdag 5 juni 2009

Cultuurupdate

Mijn lange afwezigheid in een virtuele omgeving zoals deze blog betekent eenvoudigweg: niets nieuws onder de Valenciaanse zon. Ook hier vliegen de dagen gewoon voorbij. In dik anderhalf jaar Spanje heb ik een dagelijks ritme ontwikkeld dat weliswaar wat anders is dan in België, maar toch een herkenbare cadans geeft aan mijn dagen waardoor deze vliegensvlug voorbij gaan. Door de hardnekkig afwijkende Spaanse dagindeling met die lange siësta die voor vele toeristen nog altijd als een verrassing of een ergernis komt als ze door een doods dorp lopen of voor een dichte winkeldeur staan, is mijn werk geconcentreerd in de late middag en de avonduren. Als het gros van de Belgen en Nederlanders blij hun kantoordeur achter zich dichtdoen, begin ik pas met werken. Mijn bioritme is mij en Spanje dankbaar: ik ben steeds een avondmens geweest, als kind al. De dagindeling met een ochtend die traag op gang komt, een uitgebreide lunch rond een uur of 2-3 liefst gevolgd door een kort slaapje, een laat diner rond tien uur 's avonds: een stukje Spaanse cultuur dat ik moeiteloos over heb kunnen nemen. Op culinair vlak zijn ook thuis de Spaanse invloeden duidelijk merkbaar. Ik eet niet meer wat ik in België at: kikkererwten, snijbieten, baars en zeekat staan nu regelmatig op mijn menu. Ik voel me ook een tikkeltje Spaans, en blij en trots, als ik in Valencia de weg aan een Spanjaard uit kan leggen. Maar dit alles maakt me nog lang geen geïntegreerde immigrant. De Spaanse cultuur staat nog ver van mij af. Sterker nog, een dik anderhalf jaar Spanje maakt me langzaamaan volledig cultuurloos.

In mijn paspoort staat dat ik de Nederlandse nationaliteit heb, maar cultureel gezien weet ik al lang niets meer van Nederland. Na bijna 15 jaar afwezigheid uit mijn geboorteland, ken ik alleen nog de "gouwe-ouwe". Dus ja, ik weet nog wie Henny Huisman en Peter-Jan Rens zijn, maar vraag me geen namen van nieuwe sterren. Ik ken ze niet. Van de Nederlandse muziekscène weet ik niets meer. De naam "Blof" klinkt me bekend in de oren, maar ik ken er geen enkel liedje van. Mijn kennis van de Nederlandse muziek is ergens blijven steken midden/eind jaren negentig bij -oh jee- Guus Meeuwis. Ook de Nederlandse politiek is mij totaal vreemd. Jan Peter en Wouter, dat lukt me nog net, maar daarna houdt het op. Door de grote gaten in mijn cultuur kan ik ook niet meer lachen met de scherpe grappen van de ongetwijfeld steengoede Nederlandse cabaretiers. Ik weet eenvoudigweg niet eens waar ze het over hebben.

Bak ik meer van de Belgische cultuur (die met een kleine c...)? Twaalf jaar van mijn volwassen leven in Belgie heeft zijn sporen nagelaten. Met gemak kan ik gooien met de welluidende namen van Bekende Vlamingen, bands, zangers en politici: Véronique De Kock, Peter Van De Veire, Laura Lynn, De Fikskes, Preuteleute, Yves Leterme, Saïd El Khadraoui en zelfs Michel Daerden. Ik was lange tijd officieel gezien een Nederlandse, maar cultureel gezien een Vlaamse. Mijn Vlaamse culturele baggage lijdt echter stevig onder mijn afwezigheid in het Belgische land. Op internet lees ik over Claudio en Gaëlle, maar weet niet wie dat zijn. Ik hoor berichten over nieuwe radiozenders, leuke of juist irritante reclamespots, de nieuwste hit van Daan, en Vlaamse films die grote kaskrakers zijn geworden. In anderhalf jaar tijd weet ik al niet meer waar ze het over hebben.

De Spaanse cultuur gaat, zoals gezegd, vrijwel volledig aan me voorbij. Het afgelopen anderhalf jaar is het aantal uren dat ik naar de Spaanse TV heb gekeken met gemak op de vingers van twee handen te tellen. Niet dat de TV española van zodanige kwaliteit is dat ik veel hoogstaande programma's gemist heb, maar dat ik zelfs niet naar het nieuws kijk is wel erg beschamend en getuigt van een intellectuele luiheid die me niet zint.
Het enige Spaanse TV-programma dat ik wel eens heb gezien is "El hormiguero" (Het Mierennest), een humoristische talkshow met interviews, populair-wetenschappelijke experimenten en de mini-fotoquiz "Culo o codo" waarin het publiek moet raden of een foto dan wel een kont (culo) of een elleboog (codo) toont. Met andere woorden: ik ben niet echt (echt niet!) cultureel rijk en ik moet dus dringend Spaanse TV gaan kijken en Spaanse kranten gaan lezen. Pas als ik de namen van Bekende Spanjaarden ken, verschrikkelijk foute Spaanse muziek kan meezingen en meer dan twee politici kan opnoemen, kan ik mezelf een heel klein beetje meer als Spaans beschouwen.

Ik merk dat de tijd iedere dag sneller voorbij vliegt en besef dat ik niet helemaal cultureel wil uitdoven en vervolgens een stille dood wil sterven als een cultuurloos wezen met nog wat laatste Nederbelgische stuiptrekkingen op Spaanse bodem. Ik moet mijzelf dringend gaan "updaten".

2 opmerkingen:

  1. Eigenlijk best ongelooflijk dat een mens zich na anderhalf zo goed kan settelen in een ander land! En vooral dat het allemaal zo goed meevalt. Geertje

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hier in Vlaanderen weten we tegenwoordig zelfs zo goed niet meer wat onze vrienden de Walen allemaal doen.
    Het valt daar dus best mee met jou =;-)
    Geert

    BeantwoordenVerwijderen