vrijdag 3 april 2009

Meisjes

Ik ben nooit echt een meisjes-meisje geweest. Als kind trok ik al veel met jongens op en speelde ik het liefst buiten op straat met hen. Als tiener was ik bevriend met jongensachtige meisjes en later als student voelde ik me het meest op mijn gemak bij jongens. Toch bleef er steeds ergens een vaag gevoel van gemis. Waar waren toch die vrouwen in mijn leven? Op een of andere manier leek mijn gebrek aan "ervaring" met meisjes en vrouwen een drempel die steeds hoger werd. Ik voelde me vaak een beetje ongemakkelijk in het bijzijn van andere vrouwen, omdat ik niet goed wist hoe ik me bij hen moest gedragen. Ik ergerde mij aan dat gebrek aan naturel dat ik meestal had in vrouwelijk gezelschap, omdat het de drempel alleen maar verhoogde en me in mijn contacten met mijn seksegenoten beperkte. Ik begreep niet veel van vrouwen. Maar ik wou wel léren begrijpen. Mijn laatste jaren in België had ik al wat meer contact met een aantal interessante dames, sommige van mijn eigen leeftijd, sommige wat ouder, sommige met een gelijkaardige achtergrond als ik, sommige totaal onvergelijkbaar, sommige met een partner, sommige vrijgezel, sommige met een carriere en sommige met een gezin als prioriteit. Vrouwen die elk op hun manier een klein tipje van de sluier opheften en mij leerden wat vrouwen belangrijk vinden. Maar echt in een vrouwenwereld vertoefde ik in België nooit.

En toen verhuisde ik naar Spanje, een land waar mannen en vrouwen in veel opzichten nog ieder in het wereldje van hun eigen sekse leven en waar mijn open houding naar mannen toe soms wat wenkbrauwen doet fronsen. In een land waar "machismo" niet zomaar een kreet is, maar nog steeds een feit. De Spaanse man is nu niet echt wat je noemt een toonbeeld van emancipatie. Het is pas in 2004, na de verkiezingswinst van de socialisten, dat de nieuwe minister-president Zapatero "de coulante houding [doorbrak] ten aanzien van huiselijk geweld die gemeengoed was in de politiek en de rechtspraak. Spanje wordt meerdere malen per week opgeschrikt door nieuws over pathologisch jaloerse (ex-)partners die hun (ex-)vrouw kapot snijden, in brand steken of op andere extreem geweldadige wijze om het leven brengen of verminken. Het zijn de ergste excessen van een dolgedraaide machocultuur waarvoor de conservatieve politici liever de ogen sluiten en waartegen openbare aanklagers en rechters niet altijd even daadkrachtig optraden, om het zachtjes uit te drukken." (Uit: Een continent in het klein. Cultuurwijzer voor het moderne Spanje, Maarten Steenmeijer, Uitgeverij Bert Bakker, 2007, p.137) In de bushokjes en metrostations van Valencia hangen posters met foto's van sterke vrouwen die zeggen dat ze zijn wie ze zijn, zich kleden hoe ze zich willen kleden, gaan waar en wanneer ze willen gaan, absoluut niet bang zijn, willen leven en vooral dreigen "no se te ocurra ponerme la mano encima jamás", waag het niet om ooit je hand naar mij op te heffen. Op TV zijn er spots van een groep mannen die een andere man volledig links laten liggen en zeggen "cuando maltratas a una mujer, dejas de ser hombre", als je een vrouw mishandelt, ben je niet langer een man. De slogan van de campagnes is "ante el maltratador, tolerancia cero", nultolernatie voor de mishandelaar. In 2008 vonden 75 vrouwen in Spanje de dood door toedoen van een (ex-)vriend. De teller voor 2009 staat nu op 12.

Uiteraard zijn dit extreme vormen van machismo, maar het verbaast me regelmatig dat ook veel "goedzakkerige" mannen nog doorspekt zijn met traditionele opvattingen over mannen en vrouwen, en er ronduit voor uitkomen dat ze vinden dat vrouwen met al hun nieuwe vrijheden en ideeën over emancipatie een grens overschreden hebben. De Spanjaarden, zowel mannen als vrouwen, verlaten over het algemeen pas laat het ouderlijk nest, bij gebrek aan goedbetaalde vaste banen en betaalbare woonruimte. Als ze dan toch eindelijk op zichzelf gaan wonen, meestal is dit pas rond of ná hun dertigste, dan is dit vooral voor de mannen een overstap van "Hotel Mama" naar "Hotel Vriendin/Vrouw". De meeste vrouwen werken fulltime, maar doen daarnaast ook het volledige huishouden. Waarschijnlijk speelt deze vorm van machismo al bij al een rol in het gegeven dat Spanje een van de laagste geboortecijfers van Europa heeft (9.87 geboortes per 1000 inwoners in het jaar 2008) en de Spaanse moeders over het algemeen vrij oud zijn. De gemiddelde leeftijd van de Spaanse moeders als ze van hun eeste kind bevallen is 35 jaar. Voor het eerst moeder worden rond je veertigste is dan ook geen uitzondering. Zelfs als je al achteraan in de dertig bent, word je hier door velen nog als een vrij jonge moeder beschouwd. Ik met mijn 32 jaar ben nog "piep" volgens de Spaanse maatstaven voor moederschap, hoewel ik het daar zelf helemaal niet mee eens ben.

In het Spaanse uitgaansleven zie je veel groepen van alleen vrouwen. Tieners, dames op leeftijd en alle generaties daartussen gaan uit voor een avondje vertier onder vrouwen. Van veel dames (én heren) heb ik gehoord dat dit voor veel vrouwen de énige manier is om onder het controlerende, jaloerse oog van vriend- of manlief uit te komen. Uitgaan in een gemengd gezelschap zonder vriend of man erbij is taboe. Eerlijkheidshalve moet ik hier ook vermelden dat ook de Spaanse vrouwen erg jaloers van aard zijn en graag een oogje in het zeil houden... De avonden dat de dames in hun eentje uitgaan kunnen ze naar hartelust klagen over hun vriendjes of mannen en onbevreesd de knappe ober of barman bekommentariëren.

Sinds het stranden van mijn relatie zo'n anderhalve maand geleden, ontfermde plots en onverwacht een klein legertje Spaanse vrouwen zich over mij. Telefoontjes, mailtjes, afspraakjes voor koffie, bier of dineetjes, aanmoedigende gesprekjes, een luisterend oor, alles was mogelijk. Zelfs dames die ik amper een keer gesproken had, belden mij om te vragen hoe het met me ging met de boodschap dat "vrouwen er voor elkaar moeten zijn als het nodig is". Vorig weekend organiseerde ik voor een aantal van deze dames een uitstap naar een spa. Erg meisjesachtig en erg leuk! Sinds een dikke twee weken woon ik samen met een heel vrouwelijke jongedame, een echt meisjes-meisje. Een knappe Roemeense zakenvrouw van 28 die schoonheid en persoonlijke verzorging in een hoog vaandel draagt. Ze vertrouwt me al sinds dag één haar liefdesgeheimen toe en geeft me (ongevraagd) tips over make-up en mannen. Ze heeft geen enkele gène en al op de tweede dag van ons samenwonen zag ik haar in volle glorie. Zo'n type vrouw kende ik nog niet. Dankzij onze verschillen leer ik weer wat bij over de vele gezichten van de wereld van de vrouwen. Een wereld waarin ook ik van harte welkom ben. Omdat ik een van hen ben.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten