vrijdag 13 maart 2009

Feest

Sinds de eerste van deze maand davert de stad weer dagelijks op haar grondvesten. Iedere middag om twee uur worden de Valencianen, of ze dat nu willen of niet, getrakteerd op een minuut of acht oorverdovend, ritmisch en opzwepend lawaai van de mascletà. (zie ook mijn blogs van maart 2008). Die eerste mascletà is het officiële startsein van de Fallas-feesten die zoals elk jaar van 14 tot en met 19 maart groots gevierd worden, als een soort welkomscomité voor de lente. De 2 weken voorafgaand aan de Fallas hoor je iedere dag meer en meer knalvuurwerk in de straten. Het begint vrij voorzichtig op die eerste maart, maar hoe dichterbij we bij 14 maart komen, hoe meer Valencia op oorlogsgebied begint te lijken.

Knalvuurwerk is hier familie-entertainment bij uitstek en wordt met de paplepel ingegeven. Baby´s en peuters vinden de mascletà fantastisch en vertrekken geen spier bij al dat hels geweld, laat staan dat ze zouden gaan huilen. Kleuters staan haast bovenop de knallers die ze zelf aansteken en lachen bij iedere knal. Vaders en moeders staan goedkeurend langs de kant van de weg te kijken hoe hun kindjes zich vermaken. Ik heb me al vaak afgevraagd of de vuurwerk-devotie in Valencia een reden kan zijn waarom de Valencianen altijd zo "schreeuwen", terwijl ze voor hun eigen gevoel "gewoon praten". Volgens mij zijn ze gewoon van kinds af aan langzaam doof gemaakt door al dat knalvuurwerk. We hebben het hier namelijk niet over kleine "rotjes" of "petards". Nee, hier houden zelfs de kinderen van het betere werk: de Valenciaanse petardos bezorgen je echt pijnlijke, suizende oren, vooral ook omdat je tijdens Fallas geen 3 stappen kunt zetten zonder links en rechts explosies te horen of een petardo voor je voeten geworpen te krijgen. Enige remedie is oren bedekken en verder lopen. Van dat constante op je hoede zijn worden veel mensen wel een beetje zenuwachtig en dus hoor je behalve knallen ook constant gevloek in de straten van mensen die bij elke knal kort schrikken: ¡Joder! of ¡Hostia! Erger dan de petardos zijn het type knallers die ze hier borrachos noemen. Letterlijk betekent dit dronkaard. Net zoals een zatlap zwalpt een borracho-bommetje wild in het rond, stuurloos. Hij verandert plots van richting als hij tegen een stoeprand, boom, voet of een ander obstakel botst. Sommige jongeren kunnen niets leukers bedenken dan borrachos tussen de menigte te gooien. Met veel joders en hostias tot gevolg.


Deze laatste week voor de vakantie praten mijn leerlingen alleen maar over de Fallas. Ongeacht hun leeftijd zijn ze allemaal even enthousiast, ieder op zijn eigen manier. De jongetjes willen alleen maar petardos afsteken, de meisjes dromen met enige jaloezie van de sprookjesachtige falleras (zie ook mijn blog van maart 2008) in hun mooie jurken, de tieners kijken uit naar een week waarin ze (bijna) alle vrijheid van hun ouders krijgen om te gaan en staan waar ze willen, en de volwassenen willen vooral de Fallas-standbeelden bezoeken en buñuelos con chocolate eten, oliebollen die je in een dikke, warme chocoladedrank doopt.

Ook ik kijk uit naar de Fallas, op mijn eigen manier. Want voor mij is 14 maart niet alleen de eerste dag van de festiviteiten, een week vakantie en het begin van die zalige Spaanse lente. Het valt ook samen met de start van alweer een nieuwe episode in mijn leven: mijn verhuizing naar een mooie nieuwe woning, die ik hopelijk snel en voor langere tijd als mijn thuis kan beschouwen. Redenen genoeg om te feesten!

¡Felices Fallas! (klik hier om video te zien)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten