woensdag 11 februari 2009

De kat en de storm

De laatste maanden liet ik weinig van me horen, niet via persoonlijke mailtjes, niet via deze blog. Ondanks mijn vreugde weer in Spanje te zijn, een dagelijkse routine te hebben gevonden en te genieten van de leuke kantjes van het leven in een land dat mij nog steeds op vele manieren verbaast en verrast, waren de afgelopen maanden niet alleen op meteorologisch vlak koud, stormachtig en donker. Ook binnen in mij woekerde winters weer: een kille wind kreeg vrij spel in de leegte, zoute regendruppels die mij verblindden, duisternis overal. Ik zag geen hand meer voor ogen en liep maar wat in het wildeweg rond. Mensen die me kennen, weten dat mijn winter al in de zomer begon, bij die droom die toen onverwacht strandde....

Maar het kan niet voor altijd winter blijven. Nog wat twijfelend en nog niet op volle kracht, liet ze de afgelopen weken al een paar keer haar bleke gezicht weer zien: de zon! Buiten aan het strand de eerste paella van het jaar gegeten, de eerste lunches thuis op het terras, een eerste tennispartij in korte broek en t-shirt, de eerste keer dat de zonnebril weer uit de etui gehaald kan worden... Een nieuw begin. De zonnestralen buiten warmen ook langzaam mijn binnenste opnieuw op. Er is weer licht.

Het verraderlijke van de winterzon is haar grilligheid. Je kunt nog niet echt op haar rekenen. Ze is nog te schuchter en te zwak om er alweer volop voor te gaan. Dus prikt de winter, de kou, de storm, de duisternis er af en toe nog flink door. Op zo'n winterse avond vorige vrijdag raasde er een storm van verdriet en woede door mijn leven. Een storm die me op mijn bek liet belanden en me lessen leerde.

Storm is chaotisch. Pas als hij gaat liggen, alles rustig wordt en de zon voorzichtig weer probeert, dan pas zie je alles helder. Dan pas wordt duidelijk welke aardverschuiving de storm heeft veroorzaakt. De vrijdagavondstorm hield twee dagen aan. Er was een kat voor nodig om hem te doen luwen. Een kat zorgde voor rust en helderheid. De kat die Lorenzo en ik een maand geleden in een asiel in Valencia adopteerden. De kat die daar in het asiel op Lorenzo's schouder sprong en er niet meer van week, behalve een kort bezoekje op mijn schouder. De kat die ons uitkoos. Die kat werd vorige week ziek, weigerde alle eten en drinken en ging zienderogen achteruit. Die kat heeft heel het stormachtige weekend gewacht tot Lorenzo en ik eindelijk een moment bij haar in haar kamer kwamen zitten. Wij allebei. Samen. Rustig. Een kwartier later stierf ze. Uitgerekend op de dag dat Lorenzo's vader een jaar geleden overleed. En toen werd het stil. De storm was gaan liggen en plots zag ik alles helder. Plots begreep ik de lessen die de storm me had geleerd. Een les over wat het betekent respect te hebben voor mezelf én voor de meest belangrijke mensen in mijn leven. Een les over wat het eigenlijk betekent om vrij zijn, écht vrij te zijn, los van verwachtingen en projecties van anderen. Een les over wat het betekent te delen met de meest belangrijke mensen in mijn leven. En vooral een les over de zwaarwichtigheid van het meest essentiële: liefde.

Opeens ben ik veel ouder. En dat is geen slecht iets.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten