vrijdag 5 december 2008

Hoor de wind

In deze periode van het jaar, wanneer "het heerlijk avondje" dichterbij komt, gaan mijn gedachten vanzelf naar de goedheiligman. Niet alleen Sinterklaas spookt door mijn hoofd, ook een deuntje blijft hardnekkig hangen. "Hoor de wind waait doo-hoor de boooooomen, hier in huis zelfs waait de wind." Mijn nieuwe huis mag dan wel sfeervol ingericht zijn, seizoens-"proof" is het niet echt. Het dak, vooral het deel dat zich boven mijn slaapkamer bevindt, is niet helemaal openingvrij en dus krijgen wind (en regen...) vrij spel. Een paar weken geleden stonden er een stuk of 8 à 9 potjes in mijn kamer om een vrij grote hoeveelheid regen op te vangen. Heerlijk maar niet heus, dat getik van vallende regendruppels in plastic bakjes midden in de nacht... Nu regent het gelukkig al een tijdje niet meer, maar waait de wind mijn kamertje en de rest van de woning in. Inderdaad, "hier in huis zelfs waait de wind". Uiteraard dringt ook de kou mee naar binnen. De temperaturen liggen 's avonds rond een graad of zes, maar door die fikse wind ligt de gevoelstemperatuur een flink stuk lager. Valencia heeft de derde koudste november sinds 37 jaar beleefd. Veel Spaanse huizen (inclusief het mijne) hebben geen (fatsoenlijke) verwarming. Ze zijn ervoor gemaakt om de warmte búiten te houden. Dat is fantastisch in de snikhete zomers, maar nu is het iets minder prettig: het is binnen nog ijziger dan buiten. Het eenvoudige electrische kacheltje krijgt het huis absoluut niet warm, zeker niet doordat het dak slecht (lees: níet) geïsoleerd is. 's Middags, als de Valenciaanse winterzon nog best aardig schijnt, zetten we alle ramen open om de warmte van buiten naar binnen te laten waaien. 's Avonds is de enige oplossing verschillende lagen kleren dragen, hete thee drinken en de warmste plek van het huis opzoeken. Dat is ofwel onder een dikke deken op de bank voor de TV op de duplexverdieping van het huis, ofwel onder twee dikke dekens in mijn bed, ofwel onder de hete stralen van de douche. Maar wat ik ook doe, mijn voeten blijven 24 uur per dag twee ijsklompen.

Dan denk ik wel eens aan mijn noordelijk huis, lekker warm bij de verwarming. Zeker op een dag als vandaag waarop jaar in jaar uit Sinterklaas een bezoekje aan dat huis bracht met massa's cadeautjes en surprises. Sinds ik zelf in het land van Sinterklaas woon, slaat de goedheiligman ons huis op 5 december over. Maar vergeten doet hij ons niet. Hij heeft in zijn grote rode boek geschreven dat, als hij zelf weer lang en breed in zijn paleis in Madrid van zijn rust geniet, de in Nederland achtergebleven papa- en mamapiet alsnog wat pakjes mogen afleveren in mijn warme noordelijk huis. Vol verwachting klopt mijn hart...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten