dinsdag 11 november 2008

Avontuuroutine

"Avontuur" en "routine" lijken elkaars tegenpolen, onverenigbaar met elkaar: vreemde, onbekende, onverwachte gebeurtenissen versus de gewone gang van alledaagse zaken. Maar "routine" is gelukkig niet zo'n rigide figuur dat ze "avontuur" geen kans meer geeft. Integendeel, "routine" schept juist mogelijkheden voor "avontuur". Binnen een min of meer vast patroon van dagelijkse gewoontes valt het vreemde, het onbekende, het verrassende des te meer op. Het enige probleem met "routine" is dat de openingen die zij je laat voor "avontuur" soms zo klein zijn, dat je ze alleen ziet met je ogen en geest wijd open. Alert moet je zijn, anders gaan die kleine, fijne, onverwachte momentjes ongemerkt aan je voorbij en kan "routine" zwaar, voorspelbaar en saai worden. En worden je ogen en je geest dof, terwijl ze eigenlijk zouden moeten schitteren.
Na een jaar Spanje heeft routine zich in mijn leven genesteld. Ze geeft rust, ze geeft houvast. Ze is goed.

Ik werk nu 22 uur per week in een talenschooltje waar ik Engelse les geef aan kinderen, tieners en volwassenen. In euro´s uitgedrukt word ik er niet rijk van, maar ik kan ervan rondkomen. Meer hoeft dat niet te zijn. Binnen het vaste werkpatroon van die 22 uur zijn er genoeg momenten voor het onbekende, het onverwachte en het verrassende: daar zorgen mijn studenten wel voor! Werken met Spanjaarden is anders, heel anders. Waar anders kussen de volwassen studenten je "welkom" tijdens de allereerste les samen? Waar anders zeggen collega-leerkrachten dat de Spaanse kinderen het ontembaarste en wildste publiek is dat ze kennen na vele jaren wereldwijde ervaring in lesgeven? Maar waar anders komen diezelfde strontverwende druktemakertjes spontaan je haar strelen omdat ze dat blond zo mooi vinden?

Mijn studenten zijn het avontuurlijke element in een doodgewone baan. Ik heb de indruk dat de Spanjaarden totaal niet bang zijn om zichzelf bloot te geven. Heel verfrissend is dat ze geregeld de spot met zichzelf drijven en zo niet alleen een heel menselijke kant van zichzelf laten zien tijdens de lessen, maar ook duidelijk maken dat je het leven niet al te serieus moet nemen. "Sonríe. Estás en España." (Lach. Je bent in Spanje.) Het is niet voor niets dat het Spaans Bureau voor Toerisme met deze slogan het Spaanse land aanprijst.
Een student die deze slogan ter harte neemt is N., een jonge kerel die muzikant én predikant in de Evangelische Kerkgemeenschap is. Wég mijn idee -nee, mijn vooroordeel- dat religieus gepassioneerde mensen allemaal stoffige conservatievelingen zijn. Deze predikant rockt -letterlijk en figuurlijk! Hij maakt er geen geheim van dat hij met hart en ziel gaat voor het evangelie, de muziek, het gesproken woord én zijn vrouw. Telkens breed lachend.

Verder is er P., een 42-jarige rokkenjager "pur sang". Hij vindt zichzelf erg aantrekkelijk, noemt zichzelf een echte Casanova en vertelt in geuren en kleuren over zijn ex-vriendinnen. Zijn favoriete "jachtterrein" is de gay-scene. Daar heeft hij vrij spel en bespeelt hij de vele hetero-vrouwen die het homo-nachtleven induiken op zoek naar een leuk avondje uit omringd door mooie, verzorgde mannen die hen met rust laten. Ondanks dit haast dierlijke zwak voor vrouwen is P., een bioloog, echt wel een heel goedhartige man. Hij is liever dan je in eerste instantie zou denken. Aangezien versieren een van zijn sterktes is, heeft P. behalve vrouwen ook nog een andere passie: kerstmis. Sinds enkele weken is hij zijn huis op Amerikaanse wijze aan het versieren als voorbereiding op het grote feest. In december zullen er minstens 100 pakjes onder de grote kerstboom in de woonkamer liggen. Overigens staat er een kerstboom in iedere kamer van zijn huis. Vorige week kocht hij voor 1600 euro een 54-delig kerstservies. Hij liet zich ook verleiden tot de aankoop van een verguld bestek dat erbij paste. P. schat dat hij in totaal voor ongeveer 13000 euro aan kerstdecoratie in huis heeft staan en hangen. De buren komen ieder jaar met de hele familie in volle verwondering naar het kerstspektakel bij P. kijken. Naar zijn eigen zeggen, valt ieders mond open bij het zien van zijn wonderbaarlijk kersthuis. Ook ik heb een uitnodiging om eens te komen kijken als alles helemaal "af" is. Ik ben erg benieuwd...

Dan is er M., een drukke dertiger, die behalve vader en echtgenoot vooral zakenman is. Hij is eigenaar van 4 bedrijven en is ondanks zijn professioneel succes ongelooflijk normaal gebleven. Geen greintje arrogantie, geen geshow met dure auto- of kledingmerken. In tegendeel, hij neemt zichzelf weinig serieus en lacht zichzelf geregeld uit. Jolig en zonder enig schaamtegevoel over het zakendiner waar hij de avond vóór de Engelse les stomdronken van thuis kwam. Of over hoe hij in een ver verleden een cd in het warenhuis "El Corte Inglés" probeerde te pikken, maar hopeloos de mist inging toen hij bij het sprintje dat hij naar de uitgang trok zijn schoen verloor en op de grond viel met de gepikte cd nog in zijn hand...

Ook thuis is er routine in mijn leven gekomen, sinds ik samenwoon met een Italiaanse man die na vele omzwervingen in Valencia zijn "thuis" heeft gevonden. Zijn aanwezigheid in huis is -net zoals mijn werk- ook een vaste factor die mij aan Valencia verankert. Hij kookt heerlijke maaltijden voor ons tweeën of voor hele groepen vrienden en geeft mij tips "di mamma" uit de Italiaanse keuken. Telkens weer een culinair avontuur op zich. Mijn eenzame lunches en dineetjes in mijn kamer in mijn vorige woning, zijn verleden tijd. Lorenzo is en blijft onmiskenbaar Italiaan. Zijn Spaans bevat nogal wat Italiaanse woorden en het harde geluid van het Spaans heeft hij gelaten voor wat het is: hij spreekt een melodisch Spaans dat de hele lengte van de toonladder beslaat. Het avontuur, het verrassende, binnen mijn huizendeel-routine ervaar ik als ik zie hoe open, onschuldig en oprecht zijn spontaniteit en lichamelijkheid naar vrienden toe (zowel mannen als vrouwen) is. Hoe gemakkelijk nodigt hij vrijwel onbekende mensen thuis uit, kookt hij voor hen, raakt hij hen aan. Ik -"koude Noorderlinge"- word haast jaloers van zoveel naturel. Waarom zijn "wij" vaak zo stijf naar elkaar toe? Waarom zijn "wij" vaak zo bang van lichamelijk contact?

Twee keer per week ga ik sporten in de gemeentelijke sportschool van Mislata. Ik probeer de schade die een jaar lang tapas en in olijfolie gedrenkte heerlijkheden rond de buikstreek (ja ja, écht waar!) hebben aangericht, weer wat te beperken. Een soort aerobics met gewichten is het, onder leiding van een zeer creatieve leraar. De been- en buikoefeningen gaan me goed af, maar ik hef me een breuk aan de lichtste haltertjes die ze hebben. Die ene luttele kilo houd ik met moeite de lucht in. Mijn puddingarmen zien af... Iedere week moet ik lachen als we weer een op flamenco gebaseerd dansje moeten doen op het ritme van oer-Spaanse muziek en de "roots" van alle dames in de groep weer wakker worden geschud: in elke Spaanse lijkt er een handenklappende, armendraaiende en voetenstampende furie te zitten die al die bewegingen met luid gezang begeleidt. Het zingen laat ik aan de dames over, want ik ken de tekst niet. Maar ik klap, draai en stamp zo goed als ik kan met ze mee.

Mijn routine in Spanje is dus niet veel anders dan die die ik in België had: werk, huis, sport. Eigenlijk niet erg avontuurlijk. En toch ook weer wel.

2 opmerkingen:

  1. Je kon het inderdaad niet mooier verteld en gezegd hebben...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Haha, en ik vond je "move" naar België al een avontuur... en ik woon in burgelijk Utrecht. Maar ach, anderen zeggen weer dat het al heel wat is als je als Limburger je in tussen de Randstedelingen weet staande te houden. Iedereen zijn eigen avontuurroutine met net zoveel avontuur en routine als bij je past.

    BeantwoordenVerwijderen