zondag 11 mei 2008

Slapeloos

Na een aantal zalige zonnige dagen zoals het hier hoort, hebben Noord en Zuid geruild: jullie in het noorden de warmte en zon, wij in het zuiden grijze lucht en regen. Het regent nu al vier dagen praktisch zonder ophouden. En hard. Ik ben het al grondig beu. De enige positieve gedachte die ik over dit weer heb, is dat het in Valencia amper 20 dagen per jaar regent. Met een aantal regendagen eerder dit jaar zitten we nu al ongeveer op de helft en dus zal er zeker heel binnenkort beter weer aankomen. Wat mij betreft kan dat niet snel genoeg komen!

Voordeel van nachten met veel regen is dat de muggen die mij al veel slapeloze nachten hebben bezorgd, wegblijven. Iedere nacht werd ik al krabbend wakker, nadat die beestje mijn armen en handen toegetakeld hadden. De muggen hier steken gemeen voelbaar! Het lijkt er gelukkig wel op dat ze na hun maaltijd op hun gemakje een siesta doen, want in tegenstelling tot de onzichtbare gewiekste Nederlandse en Belgische muggen laten de Spaanse muggen zich heel gemakkelijk platslaan tegen muur of plafond. Maar iedere nacht opstaan om weer nieuwe muggen te pletten is een vermoeiende bezigheid. Met de regen is dit nachtelijk probleem dus gelukkig weggespoeld. Helaas brengt diezelfde regen wéér slapeloze nachten door met bákken uit de hemel te vallen en vooral heel hard op een ijzeren afdak te trommelen, vlak bij mijn slaapkamer. Zei iemand niet ooit "elk voordeel heb z'n nadeel"?

Donderdagavond trotseer ik heel voorzichtig fietsend -mijn valpartij tijdens de vorige Valenciaanse regensessie nog levendig in mijn herinnering- de regen en ga ik eten bij Jessica thuis. Als dessert bakt ze een soort donuts. Ze vraagt me te kijken of de mijne al klaar zijn en op het moment dat ik in de pan met borrelende olie kijk waar mijn donuts in drijven, ontploft er eentje. Jessica ligt in een deuk, maar ik kan er helemaal niet om lachen want ik heb alleen maar pijn: hete olie over mijn vingers is niet zo'n prettig gevoel. Meteen mijn hand onder de kraan en de pijn lijkt in eerste instantie mee te vallen. De huid op drie van mijn vingers ziet roze-rood en trekt. Als ik later die avond door de stromende regen naar huis fiets begint mijn hand pas echt pijn te doen. De regen prikt als naalden in mijn vingers en lijkt het vuur binnen in mijn hand alleen maar verder aan te wakkeren. Thuis nogmaals koelen met fris water en dat lucht op. Ik ben moe door de zoveel slapeloze nachten op rij en wil dringend gaan slapen. Maar de brand binnen in mijn vingers blijft woeden, waardoor slapen absoluut niet lukt. Uit de diepvriezer haal ik een zak tuinbonen en leg die op mijn hand. De ijskoude boontjes verlichten tijdelijk de vurige pijn, maar slapen kan ik schudden. Uren later en al dvd-kijkend val ik dan uiteindelijk toch in slaap met de zak bonen nog op mijn hand...

De volgende avond nemen we een taxi naar Café Del Duende, een flamenco-bar waar er die avond een optreden wordt gehouden dat pas om half 12 begint. Dat is blijkbaar een normaal tijdstip om dit soort optredens te houden. Het ritme van slapeloze nachten zit al danig in mijn lijf, dus er kan er nog wel een zevende (of was het al de achtste?) nacht bij. Als het flamenco-gezelschap haar eerste tonen inzet, geschiedt er een klein wereldwonder: de Spanjaarden worden stil... De zanger die vol smart zijn harteleed met ons deelt, de gitarist die op zijn Spaanse gitaar gewoon maar wat lijkt te improviseren, de cajón-percussionist die al zittend op zijn houten "drum-doos" voor het ritme zorgt en vooral de agressief-verleidelijke bewegingen van de danseres, snoeren de anders zo luidruchtige Spanjaarden de mond. Als er iemand in het café toch blijk geeft van weinig respect voor de flamenco en een woordje durft te fluisteren tegen een andere cafébezoeker, stuurt de dame achter de toog een felle "sssshhhhttt!" op hem of haar af, samen met een dodelijke blik.

De nacht is naar Spaanse normen nog betrekkelijk jong als we na het concert Café del Duende verlaten. We besluiten nog ergens iets te gaan drinken en daarna te gaan dansen. Ik voel geen vermoeidheid. We belanden in een vage, maar goedkope tent waar we de nacht wegdansen. Ik laat me leiden in de salsa met Lorenzo, R&B erop los met Jessica, swing met een of andere Spanjaard, maar dans vooral in mijn eentje. Nos lo pasamos muy bien. We vermaken ons prima. Als we in de ochtend van de volgende dag de danstent verlaten en een taxi naar huis nemen, zie ik dat er blaren op mijn verbrande vingers zijn verschenen.

Na weer een slapeloze maar heel erg leuke nacht, slaap ik een gat in de dag. Het wordt een trage dag waarin ik me toch een beetje zorgen begin te maken over alle blaren die ik op mijn vingers moet doorprikken en die telkens weer opnieuw verschijnen. De huid is erg rood en hard. Ik hoop maar dat ik na die lelijke paarse littekens op mijn linkerknie, niet nóg een zichtbaar souvenir aan mijn verblijf in Valencia overhou... Die nacht slaap ik weer erg slecht, hoewel ik erg moe ben. Het klinkt raar vanuit een zuiders land als Spanje, maar ik kan niet slapen van de kou. Ik sta midden in de nacht zelfs op een hete douche te nemen en met een rood-heet lijf in slaap te kunnen vallen. Het hete water prikt mijn verbrande vingers, maar na de douche kan ik uiteindelijk toch de slaap vatten. Ook elk nádeel heb z'n voordeel...

Vandaag regent het ook weer pijpestelen. Ik hou mijn hart vast voor vannacht en hoop dat de regen mij niet nog een extra slapeloze nacht bezorgt. Ik probeer alvast dingen te bedenken die de slaap zouden moeten bevorderen: die hete douche neem ik vandaag vlak voor ik naar bed ga, daarna snel mijn vingers verzorgen en een beker warme melk of kamillethee drinken. Of zou ik beter voor de wijn of likeur gaan? Slaap lekker...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten