maandag 5 mei 2008

Gemakkelijk

"Gewoon rechtdoor door het park de stad uitrijden, links aanhouden en het paadje omhoog nemen, rechtdoor blijven volgen, tweede of derde straat rechtsaf, daar staat een rode motor in de straat, vlakbij de parkeerplaats van een supermarkt, en daar woon ik." Dat is de mondelinge beschrijving van de weg naar Lorenzo's huis waarmee ik het maar moet doen. Woensdagavond had ik er een etentje. Zonder de zekerheid van een plattegrond of zelfs ook maar een straatnaam of huisnummer, zoek ik in het donker op mijn fiets de weg naar zijn huis. Het gaat verbazend goed! Na een tijdje kom ik inderdaad in een straat aan waar Lorenzo's rode motor geparkeerd staat. Maar ja, aan welke kant van de straat woont ie nu? Ik gok en bel aan bij nummer 8. Een grote bebaarde man van middelbare leeftijd met achter hem een klein jongetje doet open. Verkeerd gegokt! Ik vraag hem of hij de Italiaanse motorrijder in zijn straat kent. Nee. Dan maar proberen bij nummer 7. En daar woont Lorenzo inderdaad wél! Gelukt! Ik ben best wel een beetje trots op mezelf dat ik voor het eerst probleemloos (nu ja, bijna probleemloos) de weg heb gevonden "op z'n Spaans".

Met zijn zessen genieten we van de eenvoudige pasta en risotto die Lorenzo bereid heeft en praten we een gat in de nacht. Na een half jaar Spanje begin ik wat te wennen aan het gemak waarmee er etentjes en andere activiteiten afgesproken worden. Niets 2 of zelfs 3 maanden vantevoren zoals in Belgie of Nederland, maar een dag vantevoren of zelfs de dag zelf. Kun je komen, van harte welkom. Kun je niet, dan komt er wel een volgende keer. Niet moeilijk doen.

Niet moeilijk doen en last-minute beslissingen zijn vaak erg sympathiek, maar in sommige situaties frons ik er toch wel mijn wenkbrauwen bij. Zo is er een fotografieschool die me steevast 4 dagen tot zelfs 1 dag vantevoren aankondigt dat er weer nieuwe cursussen beginnen en dat ik me kan inschrijven. Misschien is dit toch net een ietsje te groot naief vertrouwen in de spontaniteit van de doorsnee Spanjaard of de maagdelijkheid van diens agenda...

Niet moeilijk doen. Dat dacht ook het jonge koppel bij wie we dinsdagavond aan tafel aanschoven op de Feria Andaluza, een Andalusisch Festijn met flamencomuziek, dames van alle leeftijden in kleurige jurken met zwierige ruches, donkere mannen met oorbellen en hoeden, paarden die het zand en stof doen opstuiven in een parmantige dressuur, en -uiteraard- veel eten en drinken. Ik ben in het gezelschap van een paar Valencianen en wat buitenlanders en we kijken verlekkerd naar het witheldere drankje met muntblaadjes waaraan het jonge Spaanse koppel nipt. "Wat is dat?", vragen we. "Rebujito." Als ik hoor dat, behalve tonic en munt, manzanilla een van de ingredienten van rebujito is, trek ik bedenkelijk mijn neus op. Manzanilla is een gele, droge, zoutige sherrywijn die ik absoluut niet te pruimen vind. "Oh, maar dit is heel lekker hoor", zegt de Andalusische schone. "Ik vind manzanilla ook niet lekker, maar rebujito is heerlijk fris", zegt ze en ze geeft me het glas dat zij en haar vriend daarnet nog deelden. "Hier, proef maar eens", zegt ze tegen mij, wildvreemde. Het glas wordt na een goedkeurende blik van het Spaanse stel doorgegeven in onze groep en daarna drinkt het koppeltje het glas gewoon samen verder leeg. Vies van anderen? Smetvrees? Wat is dat? Op de Feria Andaluza in ieder geval geen probleem. Gewoon niet moeilijk doen. We zijn het overigens eens over de lekkere smaak van de rebujito en bestellen meteen een hele kan die veel te snel leeg is.

Ik probeer mezelf af en toe te dwingen mijn voor Spaanse begrippen planmatig en wantrouwend denken te vergeten en spontaner te zijn. Op zaterdagavond krijg ik een mail van Carlos, een Colombiaanse student, via de CouchSurfing website. Hij woont pas een week in Valencia en kent er niemand. Ook ik ken hem totaal niet. Hij vraagt me of ik hem zondag de stad kan laten zien. Dat zie ik niet echt zitten en als ik bezig ben om een beleefd maar leugenachtig afwimpelmailtje terug te sturen, besef ik dat ik niet zo moeilijk moet doen. In plaats van de afwijzing, stuur ik hem een mail met de vraag of hij zin heeft om die avond mee te gaan stappen met een aantal van mijn nieuwe kennissen. Hij mailt me zijn telefoonnummer en zonder aarzelen bel ik Carlos op en spreken we af bij een metrostation in de stad. Eerst eten we met zijn achten bij Lorenzo thuis. Aan het begin van het etentje zijn we het er nog over eens dat we cocktails gaan drinken in een rustige bar net buiten het centrum. Als het eten op is en we klaar zijn om te vertrekken, denkt niemand meer aan dat plan. We trekken het centrum in en gaan dansen. En niemand doet moeilijk over de verandering van de plannen op het allerlaatste moment. Heerlijk gemakkelijk.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten