zaterdag 31 mei 2008

Achtbaan

In een dik half jaar tijd gebeurt er heel wat in het leven van een emigrant. Na de droom die al jaren sluimert en die op een gegeven moment omgezet wordt in de beslissing "ik ga!", is er de hectiek en dramatiek van het grote afscheid, onmiddellijk gevolgd door een enthousiaste nieuwsgierigheid en een avontuurlijke honger naar het onbekende. Het onbekende is álles dat je omringt. Sommige dagen voelt het zo: alles is nieuw en dus is alles genieten, geeft alles energie. Lachend en met een enorm gevoel van vrijheid huppel ik door Spanje. Andere dagen voelt het zo: alles is nieuw en dus is ook alles afzien, alles kost energie. Vermoeid en met een enorm gevoel van eenzaamheid sleur ik me door Spanje. Het is een achtbaan, die ongecontroleerde afwisseling tussen periodes vol optimisme en trots en periodes van frustratie en twijfel. Het karretje dendert aan een rotvaart door, omhoog, omlaag, snoeihard de bocht door, loopings die me soms misselijk maken, me soms doen schateren van plezier.

Nu, na een dik half jaar, rijdt het karretje eventjes een wat kalmer parcours. Dit is het punt waarop mijn emigrantenleven niet langer een en al onbekendheid is. Nieuwe gewoontes, een nieuwe taal en nieuwe vriendschappen krijgen een vast plekje in mijn nieuwe leven. Nieuw wordt bekend. En dat geeft een zekere rust. Op een van die rustige momenten heb ik beslist dat het jaartje Spanje dat ik mezelf beloofde in oktober vorig jaar, met de veilige Belgische stok van loopbaanonderbreking achter de deur, nog langer mag duren. Het was een beslissing waarover ik niet diep of lang heb nagedacht, het was eerder een gevoel dat me plots overspoelde. Heel warm voelde het: Ik blijf!

Ik blijf. In Spanje. Misschien niet in Valencia. Mijn appartement heb ik inmiddels opgezegd en deze zomer ga ik met mijn vriend op verkenning door mijn geliefde land. Wie weet komen we wel een plek tegen waar we hals-over-kop verliefd op worden en waar we willen blijven. En dat dit betekent dat het achtbaankarretje weer op vaart zal komen, zich in onbekende dieptes zal storten, onverwachte bochten zal maken en akelig hard over de kop zal gaan... dat mag een emigrant niet afschrikken. Het wordt weer gillen van angst. En van plezier.

2 opmerkingen:

  1. Gen. Barsjnikow31 mei 2008 om 21:56

    Fun is not a straight line. Enjoy the ride!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hallo Suzanne,

    Karin gaaf mij het adres van jou blog. ik vindt het erg leuk op die manier iets van jou te lezen :-) kennelijk is het heel erg interessant waar je nu bent en ik wens jou nog veel plezier.

    ik ben inmiddels weer terug in duitsland ... en duitsland is ... nou, ja ... duitsland. moet ik daar nog iets aan toevogen ? :-)) maar dresden is een heel leuke stad met een studentenleven vergelijkbaar met leuven, maar niet met valencia ;-)

    groetjes
    mike

    BeantwoordenVerwijderen