zondag 13 april 2008

Spontaan Spaans

De zonnebrillen kunnen uit hun doosje gehaald worden, de zomer is in aantocht. Mijn eerste stranddag zit erop. Vorige week zondag. Hoogzomerse temperaturen. Met een stuk of 30 CouchSurfers bezoek ik een strandje een 40-tal kilometer ten zuiden van Valencia. Het idee om naar het strand te gaan blijkt weinig origineel: half Valencia maakt op hetzelfde moment een uittocht naar de mooie stranden buíten de stad, dus komen we al gauw in een file terecht. In tegenstelling tot de snelweg, hebben we het strand waar we naartoe gaan gelukkig wél voor ons alleen. Typische stranddag: luilakken en een beetje volleyballen. Ik waag me ook even het water in, maar dat is nog erg koud!

's Avonds begint het toch wat fris te worden en maken we aanstalten om naar huis te gaan. Ronald, een Kortrijkse Nederlander die voor een maand of 4 in Valencia woont voor zijn werk, heeft in de korte tijd dat hij in Spanje verblijft al een behoorlijke portie Spaanse spontaniteit en last-minute mentaliteit in zich en vraagt of ik zin heb om bij hem thuis te komen eten samen met nog twee Belgische dames. Inmiddels kijk ik ook niet meer op van zulke invallen en bovendien is mijn agenda die ik vanuit Nederland meebracht vrijwel leeg. Meer uit gewoonte dan uit noodzaak sleep ik de agenda mee in mijn handtas. Afspraken bestaan nauwelijks in mijn Spaanse leven. Dus een "ja" is snel en gemakkelijk gezegd.

Met ons vieren gaan we naar Perellón, 12 km ten zuiden van Valencia, waar Ronald woont. Ronald belooft ons échte frietjes, goudkrokant gebakken, niet van die bleke, slappe, vettige olijfolie-druppende stengels die je in Spanje meestal voorgeschoteld krijgt. Maar... Ronald heeft geen frietjes meer in huis. We kloppen aan bij zijn buurvrouw, een dame van een jaar of 40. Aangezien Ronald geen Spaans spreekt, doe ik het woord en vraag ik haar of zij misschien nog een zak diepvriesfrieten in huis heeft. Ze komt enthousiast terug met haar laatste zak frietjes en weigert resoluut ons aanbod om ervoor te betalen. Ondertussen kijkt ze mij aan en zie ik haar ogen richting de fles wijn gaan die we bij een tankstation kochten en die ik nu onder mijn arm geklemd hou. "Wacht", zegt ze en verdwijnt weer naar binnen. Als ze terugkomt geeft ze Ronald een fles wijn. "Dat is veel betere wijn dan de wijn die jullie hebben. Laat het jullie smaken! Hebben jullie nog meer drank nodig? Of iets anders? Zeg het maar." De vier (Neder)Belgen staan perplex. Deze vriendelijke, behulpzame en vrijgevige dame kent, behalve Ronald die pas een maand haar buurman is, niemand van het gezelschap. Spanje en de Spanjaarden kunnen me blijven verbazen. Een scène als deze zie ik nog niet gauw gebeuren in de Lage Landen.

Als we naar Ronalds appartement gaan, zijn we het er allevier over eens dat we bevoorrechte mensen zijn om zulke mooie nieuwe dingen mee te maken en te kunnen leren uit het vriendelijke vertrouwen en de naturelle spontaniteit die de Spanjaarden ons laten zien. Dan worden de arrogante botheid van de Nederlanders en de kruiperige makheid van de Belgen nog een stuk beschamender dan ze al waren.

1 opmerking:

  1. Vorige week hebben we ook een stranddag gehad. Het is uitgedraaid op een half uurtje pannenkoek eten ergens langs de dijk en weer huiswaarts keren door de dretsende regen en windvlagen...
    Tot zo ver de opklaringen uit het Westen.
    Geniet er ginder nog van!

    Groetjes

    Katrien

    BeantwoordenVerwijderen