vrijdag 1 februari 2008

Tijd

Ook in Spanje gaan er 24 uren in een dag. Evenveel als in Belgie. Door de bijzondere situatie waarin ik nu verkeer, kan ik echter op een heel andere manier met die tijd omspringen dan in Leuven. Na een eerste periode van een lichte vorm van schuldgevoel omdat ik niet werk, voel ik me nu erg op mijn gemak met de tijd die ik heb om aan kleine zaken te besteden die haast onbenullig lijken. Tijd om te ontdekken hoe fijn het is te kijken naar de mensen op straat, even stil te staan tijdens een wandeling in het park om te luisteren naar de Afrikaanse djembespelers, de fletse winterzon op mijn huid te voelen.

Ik weet niet of ook de Spanjaarden stukken van hun tijd zo besteden, want wars van alle clichés nemen zij echt wel de tijd om te werken. Zowel binnenshuis als buiten de deur. Hoe de Spaanse vrouwen (en een enkele, meestal alleenstaande, man) het precies doen is me een raadsel, maar tijd om hun huishouden te doen nemen ze in ieder geval ruimschoots. In de woningen waar ik tot nu toe al ben geweest, ziet alles eruit om door een ringetje te halen. Alles glimt en blinkt, alles heeft zijn plekje: de woonkamers, keukens en badkamers zien er precies zo uit als in de catalogi van meubelzaken en woonwarenhuizen, ookal is het in sommige gevallen dan wel een catalogus van enkele decennia geleden. Als je dat ziet zou je denken dat er niemand woont, ware het niet zo dat je de lawaaierige Spanjaarden kan HÓREN praten, ruzien, koken, rondwandelen, muziek luisteren, naar het toilet gaan, vrijen -kortom, leven- in hun met veel te dunne wanden uitgeruste appartementen. Het schoonhouden van mijn eigen mini-territorium, een kamer van pak hem beet 16 vierkante meter, vraagt gelukkig weinig tijd.

De tijd die ik op huishoudelijk vlak win heb ik dan wel weer heel erg nodig bij andere activiteiten waarbij ik mijn soms nog bovensluipende Nederbelgische houding van "haast haast, druk druk" aan de kant moet schuiven. Spaanse winkelmedewerkers nemen meestal alle tijd om hun klanten te helpen. Een paar weken geleden ging ik naar een reisbureau om informatie te vragen voor een korte trip binnen Spanje. De dame in het reisbureau vraagt me vriendelijk plaats te nemen aan haar bureau. Als ik uitleg wat ik zoek, begint ze in een bakbeest van een computer te zoeken. De zoektocht duurde niet lang, want ze onderbreekt haar uitleg aan mij door eventjes haar collega te helpen, naar de wc te gaan, te kletsen met een meneer die iets af komt geven, het printerpapier bij te vullen, en met honderd-en-een andere zaken tegelijkertijd bezig te zijn. Ondertussen vraagt ze: "Hoe heet je?" en nadat ik antwoord heb gegeven, verontschuldigt ze zich steeds persoonlijk bij me. "Sorry Susana, ik moet nog even dit afhandelen" of "Susana, sorry he, ik kom zo bij je" of "Susana, bedankt dat je even wil wachten", steeds met dezelfde vriendelijke glimlach op haar gezicht. Uiteindelijk komt dan toch het langverwachte "Susana, ik ben er weer, nu ga ik eindelijk voor je verderzoeken". Ze neemt meer dan ruimschoots de tijd om mij van allerlei print-outs, reisschema's en prijzen te voorzien, steeds vergezeld door een spraakwaterval aan informatie. Ik hoef niets te zeggen, niets te vragen. Zíj denkt voor mij. Jammer genoeg voor al haar moeite, boek ik een paar dagen later op eigen houtje via het internet een reis. Stank voor dank. Sorry, Carmen...

Een gelijkaardig meedenk-scenario ervoer ik vorige week in een fietsenhandel. Ik vertel de eigenaar wat voor soort fiets ik zoek (zie mijn blog van 7 januari) en zowaar, tussen alle mountainbikes staan twee "normale" fietsen. Nadat hij mijn naam gevraagd heeft en zichzelf ook heeft voorgesteld, geeft Daniel uit eigen beweging alle uitleg die hij maar bedenken kan over die fietsen of nodigt hij me uit om een ander exemplaar te bekijken, onder het veelvuldige gebruik van het mij al vertrouwd in de oren klinkende "Susana". Het is nieuw voor mij, dit "name-dropping" in Spaanse winkels die zaken of diensten verkopen waarbij de relatie met de klant wat langer duurt en wat belangrijker is dan in de doorsnee supermarkt of kledingzaak. En na 12 jaar Belgie waar je informatie bij wijze van spreken uit de verkopers moet sláán (want anders doen ze hun mond amper open) moet ik eveneens wennen aan de vloed aan informatie die over me heen wordt gestort. Snel een boodschap doen of vlug iets afhandelen is er niet meer bij, het kost me altijd meer tijd dan gedacht. Maar die heb ik. Vierentwintig volle uren. Wat een luxe.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten