zondag 24 februari 2008

Knal

Afgelopen dinsdag werden de wijkfeesten van Campanar afgesloten met een traditionele Valenciaanse mascletà, een spektakel waarbij onnoemlijk veel knalvuurwerk wordt afgestoken op een door een vuurwerkspecialist uitgedokterd ophitsend ritme. Het begint allemaal redelijk kalm, maar een mascletà moet altijd eindigen in een opzwepend bombardement van oorverdovend geknal. In de hele Valenciaanse Gemeenschap worden er bij festiviteiten mascletàs afgestoken, normaal gesproken om 2 uur 's middags. De stad Valencia heeft de grootste faam en laat zich graag van haar luidste kant horen, en dat is luid! Ik hou van het ritme van de mascletà en kan zelfs bijna genieten van de knallen die ik in mijn hele lijf voel natrillen.

Een knal van geheel andere orde maak ik 's avonds laat mee. Op mijn nieuwe fiets ben ik op weg naar huis door de regen die al heel de avond viel. Een zuiderse stad zoals Valencia is niet gemaakt om grote hoeveelheden water te slikken, dus de straten liggen al snel vol grote diepe plassen. Ik fiets op een brede stoep waar ik voorzichtig rem als ervan af wil rijden en het zebrapad op wil gaan. Netjes zoals het hoort, via het hellinkje waar stoep in zebrapad overgaat. Maar blijkbaar rem ik niet voorzichtig genoeg of is de stoep gewoonweg te glad. KNAL!

Daar lig ik op de grond en schuif in een grote plas water de straat op. Een auto kan nog net stoppen. Ik blijf even verduizeld op de grond liggen want ik voel een flinke pijnscheut in mijn linkerknie. De automobilist die voor me remde komt kijken of alles in orde is. Ik krabbel overeind en zeg dat het wel gaat. Een andere auto stopt. Een vriendelijke, bezorgde dame vraagt wat er gebeurd is. Nog wat suf vertel ik het haar. Ze dringt bij me aan dat als ik nog lang pijn heb, ik naar het ziekenhuis moet gaan. "Ja, ja", zeg ik zonder echt te registreren wat ze me nog allemaal aan het vertellen is. Ik wil gewoon zo snel mogelijk naar huis. Ik heb het koud, ben doornat, ben erg geschrokken en mijn knie doet veel pijn. Ik probeer desondanks weer op mijn fiets te kruipen, maar dat lukt niet omdat de bagagedrager scheef is komen te zitten door de val en het wiel blokkeert. Ook de ketting is in allerlei vreemde kronkels rond de schijven gewikkeld. Ik kijk voorzichtig naar mijn knie die maar pijn blijft doen en ik zie een dikke sliert bloed langs mijn been naar beneden sijpelen. De zoom van mijn rok ziet rood.

Als ik thuis ben en Lorena mijn knie ziet, moet ze bijna overgeven. Ze kan niet tegen bloed en vlucht haar kamer in onder het gemompel van tientallen verontschuldigingen dat ik aan haar niets heb in geval van nood. Gelukkig is er sinds kort nog een andere Argentijnse flatgenote, Natalia, een arts. Voorzichtig trek ik mijn kapotte panty uit die aan de wonde plakt en na een vluchtige inspectie zegt Natalia dat het niets ernstigs is, maar dat het haar toch beter lijkt om naar het ziekenhuis te gaan. Ik volg haar raad op en strompel naar het ziekenhuis dat maar een paar honderd meter van mijn huis vandaan ligt. Het duurt een tijdje voordat ik de spoedafdeling heb gevonden en de moed zinkt me in de schoenen als ik zie hoeveel mensen er zitten te wachten. Maar als ik me aangemeld heb aan de balie gaat alles toch heel erg vlot. Ik ben als een van de eersten aan de beurt. De knappe Spaanse verpleger vind ik plots wat minder leuk als hij me ongeloofijk pijnigt door mijn wond ruw schoon te maken met een harde borstel en ontsmettingsmiddel. Ik moet mijn been strekken en dan, klak!-klak!-klak!, schiet hij 3 nietjes in mijn knie. Een vriendelijke dokter komt nog langs met allerlei horrorverhalen over tetanus en ent me in tegen die enge ziekte. Hij schrijft me nog wat antibiotica en vrij zware pijnstillers voor en dan mag ik naar huis. Het loopt moeilijk met die nietjes in mijn knie. Pijnlijk bovendien.

Die nacht doe ik geen oog dicht van de pijn. De volgende dag ga ik meteen naar de apotheek om mijn dosis drugs in te slaan. En nu loop ik dus met een mankepoot rond. Verplicht een langzamer-dan-slenteren-tempo aanhouden... Gewone dingen zoals mijn linkersok, -schoen of -broekspijp aandoen, in de douche stappen of een trap oplopen, worden een uitdaging. De nietjes trekken, ik voel ze haast continue. Meestal gewoon ongelooflijk vervelend, soms ronduit pijnlijk. Over een week moet ik terug naar de dokter en worden de nietjes verwijderd.

Ondertussen staat mijn fonkelnieuwe fiets ongebruikt te glimmen in de bergruimte. Een paar Spanjaarden hadden me al eerder voor gek verklaard dat ik met regenweer mijn fiets gewoon gebruikte. Ik had toen nonchalant mijn schouders opgehaald en gezegd dat ik als Nederlandse meer dan genoeg ervaring heb met fietsen in de regen. Hoogmoed komt voor de val... Spanje 1 - Nederland 0.

1 opmerking:

  1. Ai, dat moet pijn doen. Ik wens je een snelle en mooie genezing.

    Siska

    BeantwoordenVerwijderen