zondag 17 februari 2008

Het kan verkeren

Een paar dagen geleden schreef ik nog over de donkere wolken die boven Valencia en in mijn hoofd hingen. Vandaag lacht zondag me zachtjes toe. De wolken hangen nog steeds boven de stad, maar die in mijn hoofd zijn door de frisse wind weggeblazen.

Afgelopen vrijdag heb ik dan eindelijk die "normale" fiets gevonden die ik al een tijdje zocht. Een Spaanse fiets. Dus toch zonder bel en zonder voorlamp. Achterlicht zit er vreemd genoeg wel op. Heel blij ben ik ook met de schokdempers om de vele kuilen, putten en scheuren in de Spaanse wegen op te vangen. Ik heb mijn nieuwe fiets natuurlijk meteen ingewijd! Vanochtend vanzelf wakker geworden om kwart voor 9 en meteen opgestaan. De mensen die me kennen, weten dat dit 3 kleine wereldwonders in één zijn (zonder wekker, vroeg voor een zondag én meteen eruit)! Het centrum ingegaan en daar door de kleine straatjes gefietst, willekeurig en zonder doel. Observeren en opslurpen. De vervallen huizen. De Spaanse balkons met hun bloemen, planten en de flexibele houten overhangende rolluiken. De markt waar gitzwarte Afrikanen goedkope handtassen en riemen aanbieden. De koffiebarretjes vol. De straten leeg. De koude wind zorgt ervoor dat de tranen over mijn wangen lopen. En ik voel me heel gelukkig. Thuis een hete kop koffie, gezet met een Spaanse percolator. Een muziekje. Een lieve, rustige kat op schoot. En ik spin tevreden met haar mee.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten