vrijdag 4 januari 2008

Snel en simpel

Ja, ik heb het NIE! Gisteren nogmaals naar het politiebureau gegaan om te zien of mijn paperassen al in orde waren. Zoals de vorige keer loop ik nu ook gewoon de groep wachtenden voorbij en deze keer mag ik zelfs meteen naar binnen en plaatsnemen op de stoeltjes waar de stoelendans (zie mijn blog van 21 december jl.) wordt gehouden. Daar droom ik een beetje weg en merk dus niet dat de meneer van de vrijgekomen tafel al een paar keer siguiente!, volgende! heeft geroepen. De Britse dame die naast me zit maakt een einde aan mijn hazeslaapje en snel ga ik naar de politieagent die zich vrolijk maakt om mijn gedagdroom. Hij geeft me een papier mee waarmee ik in een bank 6.80 euro moet gaan betalen en het er moet laten afstempelen. Binnen de minuut sta ik dus weer buiten. Ik zoek een bank in de buurt en handel het paperassenwerk daar af. Terug naar het politiebureau. De agenten bij de deur lachen als ze me zien: "Ah ja, jij bent die Hollandse he, je bent al gaan betalen? Ja, loop maar door naar binnen, maar deze keer niet in slaap vallen he!!!" Het toeval wil dat de Britse dame en haar vriend, die ook net terug zijn van de bank, weer samen met mij aan de stoelendans beginnen. We praten eventjes. Hij verzucht dat dit waarschijnlijk al de twintigste keer is dat hij in het politiebureau komt om zijn NIE te krijgen. "Ik ben er al anderhalf jaar mee bezig", klaagt hij. Ik kijk hem verbaasd aan en zeg dat dit pas de tweede dag is dat ik naar het politiekantoor kom voor mijn NIE en dat alles erop wijst dat ik het vandaag mee naar huis krijg. "Wat een geluk heb jij", zegt hij een tikkeltje jaloers. "Ja, ik weet het", denk ik bij mezelf, "heel veel geluk." Al snel ben ik aan de beurt en nadat de agent een stempel op een officieel uitziend document heeft gezet, ben ik in het bezit van het NIE, het nĂºmero de identidad de extranjero. "Nu kun je alles in Spanje", lacht de politieagent. "Nu kun je gaan werken, nu kun je een auto kopen. Of een motor. Of een boot." "Wie weet", zeg ik. "Misschien eerst eens meespelen in de Spaanse lotto", oppert de man. "Succes ermee", zegt hij en ik loop het kantoor uit. Aan de uitgang staan de agenten die me daarnet als de slaapkop herkenden. Ze lachen naar me en eentje geeft me een vriendschappelijke boks tegen mijn schouder: "Tot ziens!" zeggen ze alledrie in koor. Met een supergoed gevoel loop ik naar buiten. Wat nu, horrorverhalen over de bureaucratie in Spanje? Dit ging gewoon supersnel! Daar kunnen Dienst Buitenlanders en het politiekantoor in Leuven een puntje aan zuigen met hun gele en blauwe kaarten en wijkagenten en wat al nog niet meer.
In de bus naar huis kan ik me niet bedwingen en haal ik mijn NIE uit mijn rugzak om het te bekijken. Een kinderlijke trots vervult me...

1 opmerking: