vrijdag 21 december 2007

Nog meer papier

Tweede stap: Nu ik ingeschreven sta in de gemeente, kan ik me laten registreren bij “bureau buitenlanders” van de politie, een oficina de extranjería, om uiteindelijk het felbegeerde NIE toegewezen te kunnen krijgen. Op de website van de gemeente Valencia staat vermeld waar de oficina de extranjería is en ik ben blij te zien dat het praktisch bij mij thuis om de hoek is! Ik download de formulieren die ik nodig heb van het internet en met het hele handeltje ga ik op pad.

Als ik bij de extranjería aankom, blijkt dat het toch allemaal niet zo vlotjes zal gaan als ik in eerste instantie gedacht had. Er hangt namelijk een knullig papiertje op de deur waar in het Spaans op geschreven staat dat inwoners van de Europese Lid-Staten niet in déze extranjería moeten zijn maar zich moeten melden op een ander adres. Weer naar huis dus. Adres opzoeken op het internet. Het politiebureau waar ik moet zijn ligt op een industrieterrein in een dorp net buiten Valencia. Zucht...

Uitpluizen welke bus ik moet hebben en een hele tijd later sta ik op het industrieterrein waar ik moet zijn. Als ik de hoek omsla waar volgens een behulpzame meneer die me de weg heeft uitgelegd, het politiekantoor ligt, zakt me de moed eventjes in de schoenen. Ik zie inderdaad het politiebureau. Ik zit goed. Maar ik zie ook een hele meute mensen die buiten in de kou op een weinig ordelijke manier staan te wachten. Niet goed!!! Dit kan nog een tijdje gaan duren! Ik sluit achter aan bij de groep, want “rij” kun je het moeilijk noemen. Maar eigenlijk denk ik al na een paar seconden dat ik echt geen zin heb om hier uren buiten te staan wachten, terwijl ik niet eens weet hoe of wat ik precies moet doen bij dit politiebureau. Al een paar keer heb ik gemerkt dat in Spanje enige assertiviteit, of brutaliteit, nodig is om te krijgen wat je wil. Ik loop dus de meute voorbij en ga langs het dranghek naar de ingang van het politiebureau. De deur is dicht, want het is koud vandaag. Een Latijns-Amerikaans uitziend meisje is mij voor en klopt op de deur. Ze legt uit waarvoor ze komt en de politieman trekt een nummertje van een rol en duwt dat in haar handen met de boodschap: “Kom vanmiddag rond een uur of vijf maar terug, dan ben je ongeveer aan de beurt.” Dat klinkt niet echt veelbelovend... Ik hoop dat ik meer geluk heb en leg de agent uit dat ik voor het eerst een NIE aan kom vragen. “Waar kom je vandaan?”, vraagt hij. Als ik antwoord dat ik uit Holanda kom, zegt hij “vale, pasa, pasa, oké, kom binnen”. Ik moet mijn paspoort laten zien en de formulieren die ik thuis al had ingevuld. “Goed”, bromt hij, “ga maar terug naar buiten, maar ga maar in díe rij staan” en hij wijst op een korte rij wachtenden van mensen die er Europees uitzien. Dat gaat goed!

Al gauw mag ik naar binnen. Er staan 8 stoelen voor de wachtenden. Hierop wordt een constante stoelendans uitgevoerd, want zodra een van de inschrijvingstafels vrijkomt wijst een agent de volgende persoon aan die zich mag gaan inschrijven. De andere 7 wachtenden moeten dan een stoel naar rechts opschuiven en een 8e persoon mag binnen op stoel 8 wachten in plaats van buiten. Zo is het dus een continu opstaan en weer gaan zitten. Ik hoef niet lang te wachten en met enkele stempels op mijn papieren is het NIE aangevraagd. Over een week of 2 kan ik een bewijsje in hetzelfde politiebureau op komen halen, waarmee ik vervolgens een kleine 7 euro moet gaan betalen in een bank en met dát betalingsbewijs kan ik uiteindelijk mijn NIE krijgen.

Wordt dus vervolgd...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten