dinsdag 6 november 2007

Liefde is....

Bijna drie weken Spanje. Dit is pas een begin. Een begin van een ontdekkingstocht in een warmbloedige wereld waarin de mensen langzamer wandelen, wilder rijden, harder praten, meer roken, langer werken, later gaan slapen en elkaar constant zowel de grofste als de liefste dingen lijken toe te wensen. Ik heb nog veel te leren.

Was ik al vaag in Leuven, ben ik dat nog meer in Valencia. Vaag in Leuven, omdat ik ook in Leuven geen plannen had voor de toekomst. De toekomst is een uitvinding van banken en verzekeraars om mensen schrik aan te jagen. De toekomst bestaat niet, dus plannen maken voor een verzinsel lijkt me nogal zinloos. Vaag in Valencia, omdat ik nog minder dan in Leuven een idee heb wat ik aan het doen ben. De toekomst in Valencia is dus zo mogelijk nog onbestaander dan in Leuven. Het verlangen om ooit in Spanje te gaan wonen is sowieso altijd iets heel vaags geweest: een kriebel die zo’n tien jaar geleden is ontstaan tijdens of na mijn verblijf als Erasmusstudent in Alicante en me sinds 1997 af en toe een plagerig prikje geeft. WAAROM wil ik zo graag naar Spanje? Die vraag heb ik heel vaak gehoord de afgelopen maanden, dus ik heb een paar keer geprobeerd een antwoord op die vraag te vinden. Maar, het enige echte antwoord dat ik kan verzinnen is: Geen idee, ik heb totaal geen idee WAAROM ik naar Spanje wil. Ik weet DAT ik het wil, meer niet, en dat is voor mij het enige dat telt.
Is het belangrijk om een reden te hebben voor de dingen die je wil of doet?
Waarom hou je van je lief? Omdat hij lief is en een hemels lichaam heeft en je versgeperst sinaasappelsap met croissants op bed serveert op zondagochtend? Of omdat hij tandpasta tegen de spiegel spettert en je vergeet te bellen als hij blijft plakken in de sportclub en zijn gebruikte glas nooit terugzet op het aanrecht? Je weet DAT je van hem houdt, maar WAAROM blijft een groot maar aangenaam mysterie. Zo ook mijn relatie met Spanje.

6 opmerkingen:

  1. Hoi Suzanne,
    Leuk deze blog! Ik heb al met plezier het eerste stuk gelezen en herken je er meteen in :-)
    Ik hoop nog vaak avonturen te zien en natuurlijk foto's!
    Wrijf dat gezeur of zonnig en 25 graden er nog maar lekker effe in. Wij sukkelen hier wel door in de regen.
    Groetjes,
    Karin

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Suzanne

    dat je met je lef en deze stap het grote geluk gaat vinden staat niet vast. Dat je je hart volgt en meer kans maakt op het geluk dan geen stap te zetten staat wel vast.
    Vraag ons niet waarom, maar we weten dat je je weg wel zal vinden.
    Succes.
    Astrid

    BeantwoordenVerwijderen
  3. hallo Suzanne
    zeer origineel geformuleerd vind ik...misschien kan je't maken als schrijfster??? Waarom geen boek met je ervaringen daar...wie weet?
    Zolang je je goedvoelt bij wat je doet, ben je juist bezig! We misten je wel op ons verjaardagsetentje vandaag...er bleven veel overschotjes liggen!
    Ve

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi Suzanne,

    Leuk wat van je te horen/lezen. Je moet je maar niet druk maken over de toekomst, die komt toch wel. Of om met iemand anders' woorden te spreken: je kunt alle problemen in twee categorieen indelen: die waar je zelf wat aan kunt doen en die waar je zelf niets aan kunt doen. Om de eerste hoef je je niet druk te maken, want daar kun je zelf wat aan doen. Om de tweede ook niet, want daar kun je toch niets aan doen. Oftewel: Carpe Diem.

    Groetjes, Erwin

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hey Suzanne,
    Inderdaad een super-idee om op deze manier wat van je te laten horen. Fijn te horen dat je toch tenminste nog leeft daarginder! 't ga je goed en.. dnek nog evenveel aan osn als wij aan jou...
    Groetjes,
    Geertje

    BeantwoordenVerwijderen
  6. hela suzanne,

    heel leuk die blog. zo blijven we toch wat op de hoogte.
    Ikkan mezelf herkennen in jouw liefde voor Spanje. Zou dat komen omdat we daar samen in Alicante zaten...
    Ik ga daar ooit ook nog eindigen denk ik om van die kriebels af te geraken.
    heel veel groetjes

    BeantwoordenVerwijderen