maandag 19 november 2007

Holbewoners en surfers

Ik heb het geluk om tijdens mijn jacht naar appartementen bijzondere mensen te ontmoeten. Zo leerde ik 2 weken geleden Claudia kennen, een gezette en gezellige studente Interieurdesign uit Brazilie. Al op het moment dat ze de deur openzwaait om mij haar appartementje te laten zien, voel ik de hartelijkheid die gemeend van haar uitstraalt. Met een sappig Braziliaans accent en een constante lach op haar gezicht, leidt ze me rond door de bescheiden plek waar ze samen met een Argentijnse vriend woont. Het appartement is oud, donker en lawaaierig. De kamer die ze verhuren is een duister hol. Maar de stralende aanwezigheid van Claudia maakt veel goed. Ik vind het erg belangrijk om een goede "vibe" te voelen in het appartement waar ik een kamer wil huren. Het maakt mij minder uit hoe mooi en luxe het appartement is. Ik zoek niet zomaar een kamer, ik zoek een thuis waar ik me goed voel.

Zo bezocht ik een pracht van een appartement, superchique, met zwembad, tennisbaan en fitnessruimte. Maar.....doods.... Het ligt in een nieuwe wijk ver buiten de stad, het ene flatgebouw naast het andere torent boven alles uit. En ervoor, erachter en ernaast een jungle van hijskranen om nieuwe torens uit de grond te stampen. Als ik de straat inloop waar ik moet zijn, voel ik me al niet op mijn gemak. Een gevangenis. Duizenden mensen op elkaar gepakt in een luxe, maar te gekunstelde omgeving. Het meisje dat me rondleidt is vriendelijk, maar ik voel "het" niet met haar. Het comfort en de luxe kunnen me niet verleiden. Het is niet echt. Ik neem de kamer niet.

Hoe anders was het een dag daarvoor. Een zeer oud appartement in een gezellige wijk in het centrum van Valencia. Op weg ernaartoe word ik al gecharmeerd door de buurt vol kleine winkeltjes, fietsers op straat en mooie oude gebouwen. Een vriendelijke man doet de deur open. Hij spreekt perfect Spaans maar aan zijn accent hoor ik dat hij oorspronkelijk niet uit Spanje komt. Michel is een Quebecqois die na meer dan 10 jaar Valencia inmiddels een Spaans paspoort heeft. Hij leidt me rond in zijn huis waar hij samen met Ada, een studente informatica, woont. Ik voel "het" in dit appartement. Er hangt een fijne sfeer. Jammer dat de kamer die hij verhuurt te duur is, want het klikt tussen Michel en mij en we kletsen over vanalles en nog wat. We delen een aantal opvattingen over materialisme, consumeren, reizen en sport. Een dikke anderhalf uur blijf ik bij hem thuis hangen. Hij vertelt me over een interessante organisatie waar hij lid van is, Couchsurfing. Je post een profiel op het internet waarop je aan reizigers je bank aanbiedt om op te overnachten als ze in jouw stad zijn. Zo ontmoet je interessante mensen van overal. Het idee is simpel, gratis en verkoopt zichzelf. Voor de solo-reizigers onder jullie is dit wellicht een interessante manier om goedkoop rond te trekken en leuke mensen te leren kennen door van couch naar couch te "surfen". Wie weet lijkt het je wel wat om ooit hier in Valencia op de bank van Michel, aka Mike, te maffen.

1 opmerking:

  1. Hallo Suzanne

    Je hebt al een kleurtje op de foto's, dus het weer zal daar zeer zeker beter zijn dan hier. Die Michel kent wel wat van fotoverwerking. Met welk programma heeft hij dat gedaan? Ik volg momenteel een cursus Photoshop.

    Ik zie dat je volop aan het genieten bent daar. Doe zo voort. Wij genieten mee.

    Siska

    BeantwoordenVerwijderen