vrijdag 9 november 2007

Exact, precies en absoluut

Ik ben niet zo vaag als ik dacht te zijn. Niet hier. Voor de Spanjaarden lijken tijdstippen, adressen, namen en andere etiketten die wij guiris overal op willen plakken om alles netjes te ordenen, van weinig belang te zijn.
"Ey, Susana", zegt Mari Carmen, "ga je mee met mij en mijn vriendinnen een koffie drinken?"
"Tuurlijk, leuk!", zeg ik en wil meteen op z'n guirisch weten waar en hoe laat. Ze kijkt me niet-begrijpend aan. Waar? "Oh, een koffiebar in een andere wijk." Ok, da's duidelijk. Hoe laat dan? "Por la tarde, vanmiddag." Dat is nog duidelijker: het begrip "tarde" op zichzelf is me nog steeds een groot raadsel. La tarde begint ergens rond een uur of 2-3 en duurt tot een uur of 7-8. Ongeveer, zoiets, misschien. Laat gaan, laat gaan, die agenda-verslaving... Ik heb nog veel te leren...

"Rafa, kun je me een goed restaurant aanraden in het centrum van de stad?" Natuurlijk kan hij, bourgondier, me een paar interessante adresjes geven. Hoewel.... adresjes?? "Weet je nog waar we een paar jaar geleden mosselen gegeten hebben? Nou, als je die straat ertegenover inslaat en dan de derde links neemt, of misschien de vierde, dat weet ik niet meer precies, en je blijft rechtdoorgaan tot je aan je linkerkant een terras met bomen ziet, daarna rechts tot je een klein straatje met mooie oude gebouwen ziet en dan is er aan de linkerkant van de straat een tof restaurant waar je heerlijke tapas kunt eten, verdorie, hoe heet dat restaurant ook alweer, ik weet het niet meer, maar het moet in ieder geval daar ergens zijn." "Ehhh perdona, Rafa, hoe heet de straat waar dat restaurant ligt, weet je dat misschien?", vraag ik vertwijfeld terwijl ik de plattegrond van Valencia bestudeer. "Ni puta idea, geen flauw idee".

Of dan vandaag, op appartementenjacht. Ik bel de verhuurster, Maria José, en vraag haar waar ik haar flat kan vinden. Een adres is blijkbaar het laatste waar men hier aan denkt, want er volgt weer een hele beschrijving van gebouwen in de buurt, de richting waarnaar ik moet kijken, de kleur van de ramen. En blijkbaar heb ik nog niet voldoende ervaring opgedaan, want ik vraag weer: "Kun je me het adres geven?" "Goh ja", zegt Maria José, "ik heb wel een adres maar daar heb je niet veel aan want er staan hier geen bordjes met de straatnamen". Dus dan maar op pad met mijn haastig gekriebelde routebeschrijving op een vodje papier. In Spanje hebben ze genoeg aan één enkel woord, dirección, om het over zowel 'richting' als 'adres' te hebben. Dat zegt alles...

En weet je wat? Ook zonder horloge, agenda, straatnaam heb ik een lekkere koffie gedronken, zalig gegeten en een appartement bezichtigd. No hay problema!

1 opmerking:

  1. Hola Suzanne
    (of noemen ze je daar al Susana?)

    Fantastisch hoe de schrijfster in je naarboven komt daarginder. Ik herinner me m'n eigen ervaring nog toen ik pas in de UK aankwam en op slag aan het schrijven ging geïnspireerd door al die vreemde gewoontes. Bij mij bleef het echter met twee verhaaltjes in m'n eigen boekje, want van blogs had nog niemand gehoord toen :-) Doe zo verder, en inderdaad, zoals iemand al zei in de reacties, misschien kan je ze bundelen achteraf en uitgeven met als titel 'Hoe overleven in Spanje als buitenlander' hihi. Doe het daar goed, en vooral RELAX, maar daar zullen de Spanjaarden wel voor zorgen, he.

    Knuffels
    Siska

    BeantwoordenVerwijderen