maandag 12 november 2007

Babbels en bordjes

Ik voel me een kind dat net haar eerste woordjes leert. Ik slorp op allerhande manier informatie op over de Spaanse taal en "hoe de dingen hier gaan": ik lees de etiketten van mijn fles shampoo, het huisreglement in het flatgebouw waar ik logeer. Als ik over straat wandel, kijk ik in het rond naar de billboards, de uithangborden van winkels en de informatie bij de tramhaltes. Ook mijn oren geef ik de kost: ik luister Mari Carmen af als zij met haar moeder of een vriendin belt en vervolgens aap ik haar na als ik zelf een telefoontje moet plegen. De "babytalk" hier in huis tegen Julia van 9 maanden oud, komt ook mij van pas. Van koosnaampjes tot klappen in de handjes, palmas, palmitas.

Ik wil met de trein naar Jérica, een dorpje in de wat noordelijker gelegen provincie Castellón, een dikke anderhalf uur van Valencia vandaan. Kaartje kopen in het station, hoe moeilijk kan dat zijn? Ik zie een oud loket met een laaaaaaaaaaaaaaange rij in het prachtige station van Valencia. Ik zie ook nieuwe loketten met korte rijen. De keuze lijkt gemakkelijk, ware het niet dat er een modern elektronisch bord bij de nieuwe loketten hangt: Venta anticipada. Mmmm, daar kan ik dus alleen terecht om kaartjes te kopen voor treinreizen met vertrek op iedere andere dag dan vandaag. En ja hoor, bij de laaaaaaaaaaaaaange rij zie ik in de verte, helemaal vooraan, een papier ophangen met in grote letters: Salida hoy. Vertrek vandaag. Ja, dat wil ik! Dus schuif ik achter aan in de rij.


Al gauw raak ik aan de praat met een vriendelijke dame van een jaar of 50 uit een dorp ten noorden van Valencia. Ze moppert dat ze ondanks de moderne borden en korte rijen wel een uur heeft staan wachten bij die nieuwe loketten. Was ze eindelijk aan de beurt, sturen ze haar naar deze ellenlange rij waar we nu beiden in staan omdat ze VANDAAG naar Albacete wil en niet morgen of volgende week! Por dios! Ik lach haar begripvol toe en we praten over koetjes en kalfjes.





Zij is eerst aan de beurt. Terwijl de lokettist met haar ticket bezig is, wenkt ze me: "Hoor eens, cariño, schatje, zullen we samen wachten op de trein? Je bent een leuke meid." Ik bedank vriendelijk voor haar aanbod, omdat ik al een reisgenoot heb met wie ik eerst nog een hapje wil gaan eten, maar bedenk me tegelijkertijd dat een Belgische of Nederlandse dame zo'n voorstel waarschijnlijk nooit gedaan zou hebben, zeker niet op zo'n directe én warme manier. Terwijl ik wacht tot zij klaar is, valt mijn blik op het bordje waarop in grote letters "Salida hoy" staat en dat ik van achter in de rij kon lezen. Nu ik zo dicht bij het loket sta, vallen mij echter ook de kleine letters op. Kleine letters, altijd gevaarlijk... Ik lees dat dit loket alleen voor treinen van lange en middellange afstand is. "Hoeveel kilometer is middellang, hoe ver is lange afstand?", vraagt de onverbeterlijke guiri in mij zich af. Jérica ligt meer dan anderhalf uur hier vandaan, in een andere provincie. "Dat zal toch wel middellange afstand zijn", denk ik hoopvol. Ik vraag twee enkeltjes Jérica. "Dat is niet hier!", bromt de lokettist. "Dat is een regionale trein, je moet naar een ander loket". Ik lach hem zo lief mogelijk toe en leg hem uit dat ik dat niet wist en dat ik al lang in de rij heb staan wachten en of hij me toch alsjeblief niet een kaartje voor een regionale trein kan verkopen. Hij wordt iets vriendelijker: "Sorry, hija, meid, ik kan je niet helpen. Je kunt een kaartje kopen aan het andere loket of aan de ticketautomaat."
Ik druip af. Ik heb geen zin om weer sociaal mijn Spaans te oefenen in een nieuwe rij wachtenden. Ik lees het starre Spaans op de ticketautomaat wel. Twee minuten later heb ik twee kaartjes naar Jérica in mijn hand: Vertrek vandaag, regionale trein. Ik leer bij...

2 opmerkingen:

  1. Oh boy, grappige vertelsels. Ik vraag me wel af hoe je die foto's genomen hebt van jezelf met die dame enzo? Wel leuk om die erbij te hebben.

    Hoe is je bezoek aan Jérica geweest dan?

    Siska

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Telkens leuke verhaaltjes. Het ziet er goed uit daar in Spanje. Hier is het ondertussen kouder en kouder aan het worden. Ik vind dat niet zo tof, maar ja, we kunnen er niets aan veranderen. Veel plezier en tot de volgende.
    Debora

    BeantwoordenVerwijderen